In sommige gevallen komt de titel van een stuk als eerste bij me op, zonder dat ik een geluid of een strikt muzikaal idee heb. Soms is het gevoel dat met zo’n woord of woordcombinatie gepaard gaat zo sterk dat mijn intuïtie me ingeeft dat er een betekenis achter deze woorden schuilgaat, en daarmee ook een compositie; een muzikale wereld. Bij *Through Absence* was dat het geval.

Zoals het internet mij zo vriendelijk heeft verteld, is er een prachtige ontdekking gedaan in de etymologie van het woord via is dat het waarschijnlijk voortkomt uit het pre-Germaanse : *trh₂(h₃)kʷ- (vraag me niet hoe je dit moet uitspreken, maar ziet het er niet fascinerend uit?). Deze samenstelling, zoals ze het noemen, vindt zijn oorsprong in de Proto-Indo-Europese elementen *terh₂- (“oversteken”) en *h₃ekʷ* – (“zien”). Dus misschien ‘over iets heen kijken’? Dan is er nog het woord ‘absence’, dat natuurlijk uit het Latijn komt ab (off, weg van) en esse (te worden).

De titel van dit stuk lijkt dan ook zijn essentie te vinden in de schijnbare tegenstelling tussen de betekenis van deze twee definities. Waar afwezigheid impliceert een leegte, een toestand waarin iets ontbreekt of afwezig is, via belichaamt juist het tegenovergestelde: een actieve beweging, een bewuste handeling waarbij men een drempel overschrijdt of eroverheen kijkt.

Een brug tussen twee “dingen”.”

Het overwinnen, het loslaten, is geworteld in iets mystieks – mystiek in de zin van iets dat niet volledig kan worden begrepen. Dit werk bestaat uit pogingen om het gescheiden weer te verenigen, uit doelgerichte bewegingen die hun aanwezigheid vinden in een “doorheen”, een wezen in beweging. Misschien ligt juist op het snijpunt daarvan de schoonheid verborgen. Een moment waarop datgene wat niet te vatten is, de aard van zijn gezicht toont en verdwijnt voordat we het werkelijk kunnen begrijpen.