In sommige gevallen komt de titel van een stuk als eerste bij me op, zonder dat ik een klank of een strikt muzikaal idee heb. Soms is het gevoel dat aan zo’n woord of woordcombinatie verbonden is zo sterk dat mijn intuïtie me in mijn hart doet voelen dat er een betekenis achter deze woorden schuilgaat, en daarmee ook een compositie; een muzikale wereld. Bij *T h rou gh A b sence* was dat het geval.

Zoals het internet mij zo vriendelijk heeft verteld, is een prachtige ontdekking in de etymologie van het woord ’t h rou gh“ dat het waarschijnlijk voortkomt uit het pre-Germaanse *trh₂(h₃)kʷ- (vraag me niet hoe je dit moet uitspreken, maar ziet het er niet fascinerend uit?). Deze samenstelling, zoals ze het noemen, is geworteld in de Proto-Indo-Europese elementen *terh₂- (”oversteken“) en *h₃ekʷ – (”zien”). Dus ‘over iets heen kijken’, misschien? Dan is er nog het woord ‘absence’, dat natuurlijk afkomstig is van het Latijnse ‘ab’ (off, weg van) en ‘esse’ (zijn).

De titel van dit werk lijkt dan ook zijn essentie te vinden in de schijnbare tegenstelling tussen de betekenis van deze twee definities. Terwijl ‘afwezigheid’ een leegte impliceert, een toestand van ontbreken of weg zijn, belichaamt ‘door’ juist het tegenovergestelde: een actieve beweging, een bewuste handeling van het overschrijden van of het kijken over een drempel heen.

Een brug tussen twee “dingen”.”

Het overwinnen, het loslaten, is geworteld in iets mystieks – mystiek in de zin van iets dat niet volledig kan worden begrepen. Dit werk bestaat uit pogingen om het gescheiden weer te verenigen, uit doelgerichte bewegingen die hun aanwezigheid vinden in een “doorheen”, een wezen in beweging. Misschien ligt juist op het snijpunt daarvan de schoonheid verborgen. Een moment waarop datgene wat niet te vatten is, de aard van zijn gezicht toont en verdwijnt voordat we het werkelijk kunnen begrijpen.